NECATİ ATAR YAZDI: HEPİMİZ BİRDEN KAYBETTİK

NECATİ ATAR YAZDI: HEPİMİZ BİRDEN KAYBETTİK

 

Ne acımız ne sevincimiz bir…

Ne aynı dağın yeli, ne aynı bağın gülüyüz…

Ne Diyarbakır katliamında,
Ne Reyhanlı katliamında,
Ne Ankara ne İstanbul katliamlarında,
Ne Güneydoğu’da göçe zorlanan insanların de ne sivillerin yaşamını yitirmesinde,
Ne de her gün ömrünün baharında toprağa verilen şehit cenazelerinde
Aynı duyguları hissetmedik, aynı acıları yaşamadık, aynı kederlere bürünmedik…
Birilerimizin yüreği yanarken, birilerimizin ocağına ateş düşerken, birilerimizin feryatları arşı delerken diğer birilerimizin evinde düğün dernek, eğlence şamata hiç eksik olmadı…
Bölündük, parçalandık, un ufak olduk ve kaybettik…
Hepimiz birden kaybettik…
Ülke olarak, halk olarak, birey olarak kaybettik…
Her birimiz bir başkasının ölümü üzerinden vatanı kurtardığımızı düşündük…
Her birimiz bir başkasının varlığını ülke için en büyük ihanet olarak gördük…
Her birimiz herkes her şeye bizim gibi baksın, bizim gibi sevsin, bizim gibi düşünsün, bizim gibi destek versin istedik…
Kaşının üstünde gözün var diyen herkesi ekmeğimize kan doğramış gibi hedef gösterdik…
Bir başkasının kaybetmesini, bir başkasının ekarte edilmesini, bir başkasının eksilmesini hep hanemize yazılacak kazanç gibi düşündük…
Ülke olarak kaybettik, aşılması nerdeyse imkânsız olan engeller ördük ülke insanın arasına…
Acıları üzerinden saltanat devşirmeyi marifet bildik…
Aykırı bir sese, farklı bir görüşe kulaklarımızı tıkadık…
Kör olduk, sağır olduk, dilsiz olduk…
Birbirimizin kuyusunu kazmaktan, nereye gidiyoruz, ne yapıyoruz demeyi aklemedik…
Tüm gücümüzü, enerjimizi hep bir başkasını düşman ilan etmeye harcadık..
Düşmanın çoğalmasını, kinin, nefretin, öfkenin, kamplaşmanın çoğalmasını marifet bildik…
Rüzgâr ektik, fırtına biçiyoruz…
Nefret ektik, ölüm biçiyoruz…
Bizden başkasına ölüm dedik, terör biçiyoruz…
Kaybediyoruz…
Kaybediyoruz…
Kaybediyoruz…
Atatürk Havalimanında canlı bomba saldırısında 28 vatandaşımızın hayatını kaybettiğini 60’tan fazla vatandaşımızın yaralandığını bir saat önce öğrendim…
Sosyal medyada böyle bir katliam sonrası bile sevinç naraları atanları gördüm…
İğrendim… tiksindim… utandım…
İnsan en büyük düşmanın başına bile böyle bir olayın gelmesini istemez…
Düşmanı bile böyle bir katliamda hayatını kaybetse, üzülür, kahrolur, acı çeker insan…
Ülkeyi yönetenlere ulaşmayacak olan sesimle sesleniyorum…
Ne yaptınız da bu ülkenin yarısı yaptığınız her şeyden nefret eder oldu…
Ne yaptınız da bu ülkenin yarısı yaptığınız her şeyi destekler oldu…
Bu ülkenin yarısını kendinize düşman eden nedir?
Bu ülke insanının katliamlar sonrasında bile kalbine merhamet düşürmeyen, acı çektirmeyen, sevinç naraları attıran nedir?
Terörle, paralelle, dış güçlerle, şunlarla bunlarla mücadele ettiğinizin kırkta biri kadar ülke insanın yarısını diğer yarısının karşısına getiren sebepleri araştırın..
Bu kinin, bu nefretin, bu öfkenin kaynağı üzerine kafa yorun biraz…
Değilse kaybettiklerimizi hiçbir zaman elde edemeyecek noktaya doğru ilerliyoruz…
Acı çekiyoruz, kahroluyoruz, tükeniyoruz ve hep birlikte kaybediyoruz…
Bu ülke bu kinle, bu nefretle uzun süre bir arada yaşayamaz…
Ölümler karşısında bile birlikte acı çekmeyen bir toplumdan kimseye hayır gelmez…
Yarınlarımız, çocuklarımız geleceğimiz için kafanızı ellerinizin arasına alıp düşünün…
Bizim için değilse bile çocuklarımıza kendilerini güvende hissedecekleri bir ülke sunun…
Biz kaybettik, onlar kaybetmesin…
Biz tükendik, onlar tükenmesin…
Biz anlamadık birbirimizi, dinlemedik; onlar anlasın dinlesin istiyoruz…
Ne acılar, ne sevinçler birleştirmedi bizi onları birleştirsin istiyoruz…
Gidecek, sığınacak, başımızı göğsüne yaslayıp ağlayacak başka yerimiz, yurdumuz, ülkemiz yok…
Bu ülke hepimize birden yar olmadıysa da çocuklarımıza yar olsun, yaren olsun, umut olsun istiyoruz…
Çok şey mi istiyoruz!…
Çok şey mi istiyoruz!…
Çok şey mi istiyoruz!…

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ